सखीच लग्न!

-

प्रिय सखीस,

तुझा मेसेज (मला काहीतरी आनंदाची बातमी द्यायची आहे) वाचून मनातली धाकधूक वाढत होती. एक आठवड्यापूर्वी पासून विचारेन म्हणत होती मी, पण राहून गेले. रोज एक गाणं माझ्या मोबाईल मधे लागायचे आणि आपसूक का होईना तुझ्या लग्नाची गोष्ट होईल अस मनातून वाटायचे. त्या गाण्याच्या बोलीवर मी तुझी नझर काढतीये असच दिसायचं. खूप वाटलं सांगावं पण म्हटलं नको... सारखं लग्न लग्न वयात आलेल्या मुलीला बोलणं सांगणं काय असते ते मी स्वतः पण अनुभवत असताना तुला पण त्या विषयात ओढू वाटतं नव्हते. पण तुझा मेसेज आलेला पाहून कुणकुण का लागली काय माहित, तोच विषय जर असला तर? आणि मी तुला विचारले, "सांग, की तुझं लग्न ठरलं आहे, तू लग्न करत आहेस? मला वाटतं आहे." आणि तुझा "हो" असे आलेले उत्तर वाचून मी एवढया मोठ्याने ओरडले की काय सांगू. त्यावर समोरच बसलेल्या बाबांचा ओरडा पण खाल्ला बरका.

तसं तर आपण २ दिवसांच्या फरकाने जन्माला आलो, एकच हॉस्पिटल मधे आजू बाजूच्या वॉर्डला. जणू काही देवानेच पाठवलेली मैत्रीची गाठ ती. लहानपणी तू नेहमी नवीन काही आणले की दाखवायची आणि मी तुझे कौतुक करायचे. आजही मला आपलं १० वीत असतानाचे बोलणे आठवते. कसे मला स्वप्न पडले होते तुझ्या लग्नाचे. कसे आपण डेकोरेशन, जेवणाचा मेनू, देवाणघेवाणच्या गोष्टी, तुझ्या लग्नाचे शालू नऊवारी आणि महत्वाचे म्हणजे रुखवत कसा असेल बोलत होतो. खूप हसण्यावारी नेलेल्या गोष्टी आज सत्यात येताना त्याच खूप अप्रूप (आश्चर्य रीतीने) वाटतं आहे. 

काही वर्षांनी तुझ्या एका लिखाणाच्या रूपाने आपण परत तुझ्या लग्नाचा विषय बोलत होतो. कसं तुला पिवळी आणि हिरवी नऊवारी शालू जोड हवं होते. तुझ्या रुखवतात काय सजवायचे. तुला कशी नथ हवी आहे. तुझे मामा कसे तुला मंडपात आणतील. कसं खोटं खोटं मी अश्रू आणेन (कारण तुला दृढ विश्वास होता की मी काही करून पण रडणार नाही). पण आज तुझ्या पाठवणीच्या नुसत्या विचाराने डोळ्यात टचकन पाणी येते आहे. जीव जड होतोय. 

कळाले नाही कधी फ्रॉक, पँट शर्ट, वन पीस च्या घेण्यावरून बोलण्यावरून आता मी तुला लग्नाचे कपड्यांबद्दल विचारत आहे. असो... तुझ्या लग्नाआधी तुझे केळवण करायचे आहे. मनातून तुला पाठवायचे याचे शिक्कामोर्तब का काय तेच करायचे आहे. भेटू तुझ्या केळवणाला. आज पर्यंत मोठ्या बहिणेसारखे माझे लाड करत तू प्रेमाने काही खास खाऊ घातलेस पण आज तुला स्वतःच्या हाताने प्रेमाने खाऊ घालताना डोळ्यात आलेले मायेचे अश्रू काही वेगळेच सांगत आहेत.

Comments

  1. AnonymousApril 29, 2025 at 6:04 AM

    The feeling when your best friend is getting married is unreal yet magical! A step towards a new phase of life for her, and a bag full of memories for you. Seeing her in the bridal outfit beaming with happiness makes your heart Happy and sad at the same time as letting her go is tough but the bond is cherished forever ❤️

    ReplyDelete
    Replies
    1. RAKSH��April 29, 2025 at 10:16 PM

      Indeed. I never thought of getting emotional at my friend's wedding but I'm surprised I'm too overwhelmed... Lucky to say that from school uniform to bridal saree I'm blessed to witness this.

      Delete
  2. AnonymousApril 29, 2025 at 7:32 AM

    Thank you so much for your endless love sakhi♥️

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Parallels That Never Met

-
Nimish and Gautami dropped Kaaya at her aunt's place. Since they all had to prepare for Kaaya's birthday surprise, they had to lie to her. Samartha was tasked with keeping Kaaya busy at home, and she succeeded. Meanwhile, Gautami and Nimish arrived at Kriya's place. Akaay was busy with his work while Kriya, Nimish, and Gautami were gossiping. Gautami and Kriya didn’t get along well, as they envied each other’s closeness with Kaaya. However, they pretended to be cordial. The doorbell rang—it was Aaji and Aajoba returning from their trip. They needed help with their luggage, so Nimish and Kriya went to assist them. Unfortunately, Gautami was left alone with Akaay. She roamed around the house while Akaay finished his work and came out, shocked to find Gautami alone. “Oh, I’m left with the other side chick. How come Kaaya has so many side chicks around her?” he remarked. Gautami smirked. They were forced to spend time together, and after a while, their conversation drifted towa...
Read more

गोंधळ, आणि ओळखीची कुजबुज

-
 मुंबईची लोकल म्हणजे फक्त प्रवास नाही, ती एक भावना आहे - गडबड, घाई, आणि तरीही प्रत्येकाच्या आयुष्यातील एखादी छोटीशी कथा जपणारी. तो दिवसही तसाच होता. ऑफिसमधून उशीर झालेला गौरव स्टेशनवर लोकल पकडायला अक्षरशः धावत होता. जिना उतरतानाही त्याच्या पावलांना ब्रेक नव्हता. लोकल सुटत होती, पण त्याला ती कोणत्याही परिस्थितीत पकडायची होती. त्याच वेळी, एक मुलगी मात्र शांतपणे, पुढच्या लोकलच्या वेळेनुसार चालत होती. तिच्या चेहऱ्यावर घाई नव्हती, तर एक शांत लय होती. आणि अचानक… धडाम! गौरवचा जोरदार धक्का लागून ती मुलगी खाली पडली. गौरव मात्र इतका घाईत होता की त्याला याचं भानही नव्हतं. तो पुढे पळतच राहिला. मुलगी उठली, रागाने ओरडली. आजूबाजूचे लोकही त्याला सुनावत होते. पण तो? तो तर त्या सगळ्यापासून अनभिज्ञच. लोकलमध्ये चढून सीटवर बसताच त्याने एक मोठा श्वास घेतला - “हुश्श!” तेवढ्यात एक माणूस शेजारी येऊन बसला आणि त्या माणसाने विचारलं, “अरे एवढी कसली घाई? तुझ्या धक्क्याने एक मुलगी पडली, आणि तू मागे वळून बघितलंही नाहीस, सॉरीही नाही म्हणालास.” गौरव थोडा गोंधळला. “हो का? गडबडीत झालं असेल. फार लागलं नसेल ना?” “माहित...
Read more

त्या एका नजरेनंतर After That One Look

-
This blog consists of both English and Marathi versions. You will find the Marathi version at the end of the English version. या ब्लॉगमध्ये इंग्रजी आणि मराठी अशा दोन्ही आवृत्त्या आहेत. मराठी आवृत्ती तुम्हाला इंग्रजी आवृत्तीच्या शेवटी सापडेल. English version... It was one of those quiet rainy afternoons where time slows down. The gentle rhythm of raindrops against the window created a perfect background score as Mithila sat curled up with her book, lost in a world of words. Her peace, however, was abruptly interrupted by loud honking and unfamiliar voices echoing through the building. “Aadu, what’s that noise?” she asked, slightly annoyed. Her Aaji, ever curious, peeked through the window and replied, “Looks like a new family is moving in… oh, and they have a son. Seems about your age!” Mithila rolled her eyes, closing her book with a soft thud. “Stop being so nosy, Aadu,” she said, giving her an exaggerated look of disbelief. Little did she know, this wasn’t just a new family moving in...
Read more